Öteki satır

İnsan kendi özgürlüğüne zincirleniyordu, yavaş yavaş.
Her şey değişiyor, değişim sabit kalmayı başarıyordu. Aynı dünyanın ayrı zindanlarına özgürlük çiziyor, kendimizi avutuyorduk. Çoğumuz şimdi o kendimizi yırttığımız özgürlüğe sahipken ne kadar tutsak olduğumuzun farkında mıydık? Oysa bir otobüs camından dışarı bakarken, yollara dalmış hayal kurarken ne kadar mutluyuz değil mi?

Anladım ki, zincirlerini serbest bıraktığımda da yaşamda bir yer edinemedim. Hayal kurarken ne bol keseden atmışım. Param yokmuş bir kere, her gün spor yapacak mecalim, sağlıklı beslenebilecek vaktim, meditasyon yapacak berrak bir zihnim bile yokmuş. Oysa dokuz beş çalışan özgür bir mahlukat sanmıştım kendimi.

Ailemden aldığım özgürlük beni yalnızca kapıya kadar uğurlamış, ardımda bıraktığım evim sanmışım özgürlüğü. Koca gökyüzü bile dar gelirmiş farkına varmış insana. İstediğim okulda okudum, istediğim mekana gittim. Bazı arkadaşlarım istedikleri saatte eve girip çıkamazdı; en özgür benim sanırdım. Hayallerimde insanlara ilham verebilecek biri olmak vardı; ne büyük yanılgı…
Bir yaz akşamı, ofisten çıktığımda aklımdan geçenlere şaşırdığımda anladım büyük bir yanılgının esiri olduğumu.

Bazen durduk yere, alalade bir vakitte hayatını kökten değiştirecek farkındalıklar yaşarsın. Hazır değildim, bunun hayal kırıklığına. Bu gün cuma bile değildi yahu!

ZEYNEB YURDAKUL.